Kiezen voor een beleid waar verbinding centraal staat
18 November 2026
Naar aanleiding van ons artikel over de Zoute Grand Prix en ons voorstel om de uitstoot te compenseren door bomen aan te planten in het stadsrandbos, kregen we een zeer interessante reactie van Philip Pintelon die we jullie niet willen onthouden.
Geachte mevrouw,
Geachte voorzitter,
Beste Luc
Vooreerst wil ik hier mijn waardering benadrukken voor dit schrijven, ik zou bijna schrijven dit “moedige schrijven". Het is zonder meer goed en noodzakelijk dat dergelijke signalen worden gegeven en dat er vanuit de politiek aandacht wordt gevraagd voor de steeds urgenter wordende klimaatproblematiek. Toch bekruipt mij de vrees dat ook deze oproep dreigt te verzanden in wat we de spreekwoordelijke woestijn kunnen noemen, waar de mantra van brood en spelen nog steeds de boventoon voert en dit zeker binnen de gemeente Knokke-Heist
Is het stilaan niet vijf na twaalf, zo niet later, als het over het klimaat gaat? De verzengende zomer die we wereldwijd achter ons hebben, is opnieuw een onmiskenbaar signaal dat we de grenzen van onze leefomgeving steeds nadrukkelijker overschrijden. De gevolgen van de klimaatverandering zijn niet langer een abstract toekomstscenario, maar een tastbare realiteit die onze gezondheid, onze leefomgeving en het welzijn van toekomstige generaties bedreigt. Misschien een cliché maar op heden de enige realiteit!
Net in een tijd waarin fossiele brandstoffen meer dan ooit ter discussie staan en de zoektocht naar duurzame alternatieven zich opdringt, blijft het moeilijk te begrijpen dat een gemeentebestuur ervoor kiest om een evenement als de Zoute Grand Prix niet alleen te faciliteren, maar ook financieel te ondersteunen en bovendien aanzienlijk uit te breiden in tijd en ruimte.
Onder het mom van economische meerwaarde, meer consumenten, meer bezoekers en meer verblijven lijkt een neoliberaal groeidenken nog steeds de richting te bepalen. Alsof economische activiteit, consumptie en commerciële uitstraling vanzelfsprekend zwaarder moeten doorwegen dan de ecologische grenzen waarbinnen onze samenleving zich nochtans moet leren bewegen.
Dat fossiele brandstoffen een doorslaggevende rol spelen in de klimaatverandering, staat wetenschappelijk buiten kijf. Dat we de uitstoot ervan drastisch moeten terugdringen, is eveneens duidelijk. Hoe valt dat te rijmen met het organiseren en promoten van een evenement dat de auto, en in het bijzonder de fossiel aangedreven auto, gedurende meerdere dagen tot het middelpunt van de belangstelling verheft?
Het voorstel om de CO₂-uitstoot van de Zoute Grand Prix te berekenen en de organisatie te verbinden aan de aanplanting van bomen in het Stadsrandbos is zeker waardevol. In een gemeente waar beton, verharding en bebouwing zo nadrukkelijk aanwezig zijn, kan elke bijkomende boom en elke uitbreiding van het groen een verschil maken. Maar laten we ook eerlijk zijn: bomen aanplanten als compensatie voor uitstoot is slechts een gedeeltelijk antwoord. Het mag ons niet ontslaan van de veel fundamentelere opdracht om de uitstoot aan de bron te verminderen en ons af te vragen welke activiteiten we als gemeenschap werkelijk willen stimuleren.
Misschien is het daarom tijd om niet alleen de gevolgen, maar ook de uitgangspunten van ons gemeentelijk beleid in vraag te stellen.
Moet economische groei, ongeacht haar ecologische en maatschappelijke kostprijs, werkelijk de maatstaf blijven waaraan we het succes van een gemeente afmeten? Moeten we steeds meer bezoekers, meer consumptie en meer commerciële evenementen aantrekken, terwijl de leefbaarheid voor de eigen inwoners, de nood aan vergroening en de bescherming van ons klimaat steeds dringender aandacht vragen?
Zou het niet getuigen van meer toekomstgericht bestuur om de economische groeilogica en haar goeroes wat vaker op afstand te houden en resoluut te kiezen voor een beleid dat vertrekt vanuit verbondenheid, solidariteit en de kwaliteit van onze leefomgeving?
Een gemeente is immers meer dan een economische bestemming of een decor voor prestigieuze evenementen. Ze is in de eerste plaats een plek waar mensen wonen, elkaar ontmoeten, samenleven en zich thuis moeten kunnen voelen. Een plek waar publieke ruimte niet uitsluitend in functie staat van commerciële belangen, maar waar gezondheid, rust, groen, ontmoeting en menselijke verbondenheid centraal staan.
In een samenleving die steeds meer dreigt te polariseren, ligt daar volgens mij in alle bescheidenheid ook een belangrijke opdracht voor het lokale bestuur: mensen samenbrengen in een gezonde, groene en toegankelijke omgeving, verschillen overbruggen en ruimte creëren voor werkelijk samenleven. Dat zijn waarden die zich niet noodzakelijk vertalen in spectaculaire economische cijfers, maar die wel de kern vormen van een leefbare gemeenschap.
Daarom hoop ik dat jullie voorstel verder mag reiken dan een compensatieregeling voor één evenement. Het zou een aanzet kunnen zijn tot een veel ruimer maatschappelijk debat over de toekomst die we voor Knokke-Heist wensen. Een toekomst waarin klimaatverantwoordelijkheid geen bijkomende voorwaarde is die achteraf aan economische activiteiten wordt gekoppeld, maar het uitgangspunt vormt bij de keuzes die we vandaag maken.
Dank dus om dit debat aan te gaan en om, ondanks de mogelijke indruk van een stem in de woestijn, te blijven wijzen op de verantwoordelijkheid die ook op lokaal niveau gedragen moet worden.
Ik hoop oprecht dat dergelijke stemmen niet alleen gehoord worden, maar uiteindelijk ook leiden tot een ander soort beleid: minder gericht op ongebreidelde groei en commerciële uitstraling, en meer op klimaat, natuur, gezondheid, verbondenheid en het welzijn van alle inwoners — vandaag en morgen.
Met vriendelijke warme groet,
Philip Pintelon
Hier is de link naar ons artikel waar dit artikel een reactie op is: https://www.groenknokke-heist.be/zoute_grand_prix_en_bomen